Bieżące informacje Geografia Informatyka Matematyka Praca w szkole Wycieczki  

 

 

 

Statut szkoły Wychowawstwo Szkolne Koło Caritas Kursy lub uczelnie Moje zajęcia Kontakt  

 

O wychowawstwie O każdym z nas O wychowawcy O wycieczkach klasowych  
         

 

 

 

 

Najbliższe spotkanie z Rodzicami klasy 1C odbędzie się 24 stycznia w sali 31. Godzina 17.00

 

 

Od czasu, kiedy pracuję w szkole, jestem wychowawcą już piąty raz. Pierwsze wychowawstwo objąłem w Zespole Szkół Górniczo-Ekonomicznych w Jaworznie - rocznik 1995 - 1999. Kolejne wychowawstwo otrzymałem już w Gimnazjum nr 1 w Zakopanem - rocznik 2000-2002.
W Zespole Szkół Ogólnokształcących w Zakopanem byłem dwa razy wychowawcą klas z rozszerzeniem matematyczno-geograficznym.
Byli to uczniowie z lat 2006 - 2009 i 2008 - 2011, 2013 - 2016 nauki w szkole.
W przypadku klasy z rocznika 2008 - 2011, byłem wychowawcą jedynie w ostatnim roku ich nauki,
Od 2017 r. przewidziano dla mnie wychowawstwo w klasie 1C.

Przyglądnijmy się kalendarzowi szkolnemu na rok 2017/2018
Rozpoczynamy naukę w poniedziałek 4 września.

Będzie to właściwie okres ciągłej nauki aż do 23 grudnia 2017 r. Wtedy rozpoczną się zimowe ferie świąteczne i potrwają do 31 grudnia 2017 r.

Po drodze będzie jeszcze Dzień Nauczyciela, który przypada w sobotę 14 października. 1 listopada będziemy świętować w środę, a 11 listopada (Narodowe Święto Niepodległości) i 6 stycznia (Święto Trzech Króli, Objawienie Pańskie) w sobotę.
Ferie zimowe przewidziane są dla naszego województwa najpóźniej, czyli od 12 do 25 lutego 2018 r.

Uczniowie z województwa mazowieckiego zaczną już ferie 15 stycznia, a z łódzkiego - dwa tygodnie przed nami.
Wiosenna przerwa świąteczna będzie tym razem między 29 marca, a 3 kwietnia 2018 r.
Po tej przerwie obecni maturzyści zakończą rok szkolny 27 kwietnia 2018 r.
Jeśli się nic nie zmieni w stosunku do lat poprzednich, to będziemy mieć I okres do 15 stycznia 2018.

Wolne od nauki będziemy też mieć od 01 do 03 maja 2018 r. Poza tym w dni wyznaczone przez Dyrektora szkoły:

1 czerwca 2018 r.

21 czerwca 2018 r.
Rok szkolny dla pozostałych uczniów skończy się dopiero 22 czerwca 2018 r.

 

Informacje dla klasy 1C i ich Rodziców:

Terminy spotkań z Rodzicami:

27 wrzesień 2017

Omówione zostaną m.in. wstępne informacje o zasadach obowiązujących w szkole (przepisy wewnętrzne szkoły), plan wychowawczy dla klasy I, informacje o dzienniku elektronicznym. Zostanie też powołana Rada Rodziców, której zadaniem będzie wspieranie uczniów i wychowawcy w organizacji różnych imprez oraz uczestnictwo w życiu szkoły i wpływanie na podejmowane w niej decyzje.

29 listopada 2017

Spotkanie przed klasyfikacją półroczną: przedstawienie bieżącego stanu ocen i informacje o zachowaniu uczniów.

24 stycznia 2018

Omówienie wyników klasyfikacji i zadania dla uczniów na drugie półrocze.

18 kwietnia 2018

Spotkanie przed klasyfikacją roczną.

 

Wszystkie spotkania odbędą się w sali geograficznej naszego liceum - sala nr 31.

 

 

Obowiązujący plan zajęć dla klasy 1C od 02.10.2017 r.

 

 

PLAN PRACY WYCHOWAWCZEJ W KLASIE IC NA ROK SZKOLNY 2017/2018


Cel główny: Budowanie więzi wewnątrzszkolnej oraz tworzenie właściwych relacji nauczyciel – uczeń - rodzice.

Nadrzędne cele wychowawcze:
- wszechstronny rozwój osobowości ucznia,
- kształtowanie postaw prospołecznych i obywatelskich w duchu poszanowania wartości uniwersalnych, narodowych, państwowych i lokalnych,
- kształtowanie postaw prozdrowotnych,
- kształtowanie postaw proeuropejskich,
- rozwijanie samodzielności, kreatywności i wrażliwości wychowanków,
- troska o wysoki stopień kultury osobistej, odpowiedzialności za słowa i czyny oraz kształtowanie pozytywnych wzorów dojrzałego funkcjonowania w rodzinie, grupie i społeczeństwie,
- wspieranie uczniów w wyborze dalszej drogi życiowej,
- wychowanie do życia w rodzinie, w której kształtowana jest osobowość dziecka jego poglądy, wzorce i więzi emocjonalne,
- rozbudzanie u młodzieży motywacji do zdobywania wiedzy, podkreślanie jej użyteczności w celu przygotowania młodzieży do życia zawodowego i podejmowania przyszłych decyzji życiowych,
- zapoznawanie młodzieży z jej prawami i obowiązkami wypływającymi z różnych przepisów prawa,
- wzbudzanie szacunku dla tradycji i świąt państwowych.

Metody, techniki i formy pracy:
aktywizujące – wykorzystanie formularzy, ankiet, testów, zdań niedokończonych, kart pracy; praca w grupie, praca indywidualna, praca w zespole klasowym, scenki sytuacyjne, technika grup zadaniowych, dyskusje, pogadanki, burza mózgów.

Tematy godzin wychowawczych do zrealizowania:
1. Sprawy organizacyjne związane z rozpoczęciem roku szkolnego. Wybór samorządu klasowego.
2. Przypomnienie najważniejszych zapisów z dokumentów szkolnych.
3. Kształtowanie nawyków dobrego zachowania. Otoczenie ucznia.
4. O czym mówi mój wygląd? Mowa ciała.
5. Savoir-vivre - kultura stroju i języka.
6. Carpe diem, czyli o kulturze wolnego czasu.
7. Nasze zdrowie zależy od nas samych
8. Co znaczy być patriotą dzisiaj? Kształtowanie własnej postawy życiowej, wierności przekonaniom, umiejętność ich wyrażania.
9. Nie zawsze trzeba mieć za drania tego, co jest innego zdania.
10. Zachowaj dystans kolego!
11. Podsumowanie pracy w I semestrze. Postanowienia i plany na nowy rok.
12. Ustalenie ocen z zachowania na I półrocze.
13. Jak przeciwdziałać depresji.
14. Czy kompleksy utrudniają życie? - Test
15. Opinia i samoocena, a dojrzałość umysłowa i psychiczna
16. Klasowy Dzień Kobiet.
17. Czy potrafię promować własny region?
18. Moja przyszłość we współczesnym świecie.
19. Nasze relacje z Rodzicami w kontekście Dnia Matki i Ojca.
20. Czy we współczesnym świecie potrzebne są autorytety?
21. Moje wady i zalety, przymierzamy się do ustalenia ocen z zachowania.
22-23. Przygotowanie wycieczki klasowej, czyli co jest potrzebne, aby wszystkim było miło?
24-34. Tematy do zrealizowania przez wychowawcę (uwzględniające m.in. zadania poniżej lub proponowane przez uczniów).

Zadania wychowawcze do zrealizowania:
1. Wyjazd klasowy do teatru.
2. Wyjście na jeden z górskich szlaków.
3. Wycieczka klasowa i szkolna dla osób zainteresowanych.
5. Spotkanie z psychologiem - temat do wyboru.

6. Lekcja muzealna.
 

 

Dzień patrona szkoły: 27 września br.

2 października 2017 będzie miał miejsce rajd uczniów klas pierwszych do Morskiego Oka.

 

Planowany na koniec września br. Konkurs wiedzy o patronie decyzją p. dyrektor M. Głądoch został przesunięty na październik. Termin zostanie wkrótce podany.

 

Informacje o Patronie: Oswaldzie Marianie Balzerze (twórcą tekstu jest MIeczysław Rokosz)

 

Pragnę przywołać przed oczy czytelników sylwetkę patrona zakopiańskiego Liceum - Oswalda M. Balzera, wybitnego historyka prawa i ustroju, profesora Uniwersytetu Lwowskiego (od 1919 r. - im. Jana Kazimierza), Dyrektora Archiwum Krajowego Aktów Grodzkich i Ziemskich we Lwowie, szeroko znanego w Słowiań­szczyźnie człowieka niespożytych zasług - uwypuklając szczególne powody, dla których właśnie na niego padł ten wybór.
Urodzony 23 stycznia 1858 r., wykształcony w Uniwersytecie Lwowskim, Jagiellońskim i Berlińskim, był przede wszystkim uczniem Xawerego Liskego. Działalność pedagogiczna Liskego we Lwowie stanowi epokę w dziejach historiografii polskiej. Zaszczepiał on w młodych badaczach przeszłości ugruntowaną na znajomości źródeł dziejowych metodę ściśle naukową, ostry i stanowczy krytycyzm ścigający dyletantyzm, brak należytego wykształcenia i przygotowania, powierzchowność i pustą frazeologię. Jako dyrektor Archiwum Krajowego Aktów Grodzkich i Ziemskich utworzył tu warsztat prac krytycznych i edytorstwa źródeł historycznych. Wśród młodzieży akademickiej zainicjował utworzenie Kółka Historycznego. Powołał do życia Towarzystwo Historyczne, którego był redaktorem. W ten sposób wytworzył Liske w kresowym Lwowie środowisko o najwyższej w Polsce, obok Krakowa i Warszawy, kulturze historycznej. Balzer należał do tej generacji badaczy, którzy ­powodowani chęcią odrobienia zaniedbań i dopędzenia nauki europejskiej - przyjęli za zasadę działania wszczepioną im głęboko dewizę mistrza: „pro veritate et pro Patria”. „Obdarzony z natury wielkimi zdolnościami intelektualnymi, które go predysponowały na badacza naukowego: zmysłem badawczym, znakomitą pamię­cią, wszechstronnym zainteresowaniem dla wiedzy, łatwością przechodzenia od najściślejszej analizy do szerokich koncepcji syntetycznych, wszystkie te cenne właściwości przyrodzone podpierał pracowitością bez miary, wytrwałością oraz umiejętną organizacją czasu i pracy. Zamiłowania naukowe Balzera płynęły z czys­tych źródeł emocjonalnych, ze szlachetnej pasji naukowej, która prześwietlała wszystkie jego poczynania.”1
Habilitowany na podstawie rozprawy Geneza Trybunału Konstytucyjnego w 1875 roku w dwa lata później został profesorem zwyczajnym, a od 1890 r. profesorem zwyczajnym historii prawa w Uniwersytecie Lwowskim. Była to pierwsza wyłączona profesura historii prawa polskiego. Od 1891 r. objął też po Liskem dyrekturę Archiwum Krajowego Aktów Grodzkich i Ziemskich we Lwowie. Na stanowisku dyrektora Archiwum czuł się kustoszem pomników narodowej przeszłości, ale też stanowiło Archiwum warsztat prac edytorskich i konstrukcyjnych Balzera i jego uczniów. Jako nauczyciel akademicki „o dziwnej dobroci serca” garnął do siebie młodzież bez względu na wyznanie, narodowość, płeć (studentki należały wtedy do rzadkich wyjątków) i przekonania polityczne. Sumienny i sprawiedliwy nauczyciel cierpliwie poświęcał swój cenny czas na zapoznanie się z pracami adeptów. Wykwintny stylista w piśmie i wymowie „był jednym z najświetniejszych mówców swej epoki. Głębia ujęcia przedmiotu, ożywienie go gorącym sercem, artystyczne ujęcie słowa, metaliczny dźwięk głosu, stalowe spojrzenie jego oczu, łączyły się w całość jedyną swego rodzaju, niezapomnianą dla tych, którzy go słuchali” - pisze jeden z wybitnych jego uczniów.
Balzer, historyk jasno rozumiejący mechanizmy dziejów, przez całe życie trzymał się z dala od partyjnej zwłaszcza, bieżącej polityki. Choć zaproszony w 1914 r. do krakowskiego Naczelnego Komitetu Narodowego, to znów w 1917 r. przez Tymczasową Radę Regencyjną do Komisji Sejmowo-Konstytucyjnej, a wreszcie w sierpniu 1920 r. powołany na Prezydenta Trybunału Obrony Państwa - czynniej­szego udziału w pracach żadnego z tych organów nie brał. Nie miał temperamentu polityka, za to zawód badacza dziejów spełniał w poczuciu służby wobec narodu. W dobie niewoli, gdy Polska pozbawiona była własnej państwowości, gdy własne wojsko zastępowały legendy o rycerzach śpiących w Tatrach - myśl o państwie schroniła się w pracowni badacza. W wykładach zaś swoich roztaczał przed oczyma słuchaczów, nierzadko absolwentów szkół rosyjskich i pruskich, „wizję Polski wolnej, niepodległej, opartej o swój własny ustrój prawny”. Zasłuchiwali się uczniowie w wykład mistrza, który mówił wyraźnie, potoczyście i dobrą polszczy­zną, notując starannie każde jego słowo. A słuchacze Balzera należeli do generacji, z których ofiary zmartwychwstawać miała Rzeczpospolita. Wydane u progu niepod­ległości trzytomowe dzieło Królestwo polskie 1295-1370 mógł Balzer opatrzyć dedykacją: „na teraźniejsze odrodzenie Państwa Polskiego spisana ta pamiątka odrodzenia dawnego Królestwa Polskiego”. To poczucie służby Ojczyźnie nie osłabło i teraz. W 1919 r. wystąpił z cyklem artykułów nt. „godeł i słownictwa państwowego teraźniejszej Polski”.
Oswald Balzer pozostawił po sobie całą bibliotekę napisanych rozpraw, pośród których są tak monumentalne, klasyczne dzieła jak: Geneza Trybunału Koronnego (Warszawa 1885), Reformy społeczne i polityczne Konstytucji 3 Maja (1891), Genealogia Piastów (Kraków 1915), Stolice Polski 963-1138 (Lwów 1916), Z zagadnień ustrojowych Polski (Kraków 1915), Skarbiec i archiwum koronne doby przed-jagiellońskiej (Lwów 1917), Królestwo Polskie 1295-13702
Całe jego pracowite życie badacza dziejów było służbą Ojczyźnie. Swym pisar­stwem naukowym wniósł trwały wkład nie tylko w gruntowne poznanie dziejów, lecz także do narodowego dziedzictwa kultury duchowej. Duch patriotyzmu i pierwias­tek obywatelski w jego historycznych dziełach jest wyraźnie obecny. Był jednym z największych uczonych, jakich Polska kiedykolwiek posiadała.
Instynkt społecznikowski i obywatelski, zdolność wyraźnego odróżniania dobrego od tego co złe, szkodliwe, i nade wszystko głęboko wszczepione poczucie prawdy ­kazało mu czasem zabierać głos w wystąpieniach publicznych. Gdy w r. 1897 wybitny skądinąd badacz antyku - Teodor Mommsen, na fali wzmożonej agresji żywiołu germańskiego przeciw słowiańszczyźnie, wystąpił na łamach prasy wiedeń­skiej z lekceważącym, obraźliwym tekstem pod adresem Słowian, nazywając ich „apostołami barbarzyństwa”, którzy cywilizacyjną pracę niemiecką „pogrzebać pra­gną w przepaściach swej dzikości” - wystosował Balzer do Mommsena list otwarty z wymownym protestem. Balzer dał przegląd dorobku cywilizacyjnego Słowian, szczególnie zachodnich, wykazując właściwe pobudki wystąpienia Mommsena: „Słowianie nie mają zamiaru słowiańszczyć miejsc, gdzie stoją groby Mozarta i Grillparzera ...nie słowiańszczyli dziedzin niemieckich ... [natomiast] Niemcy ger­manizowali dziedziny słowiańskie, Słowianie chcą tylko, ażeby miejsca, gdzie niegdyś Przemysł Ottokar zasiadał na tronie, gdzie Jan Nepomucen poniósł śmierć męczeńską, gdzie stoją groby Palacky'ego i Safarzyka, pozostały słowiańskimi ( ... ). Nie można im zabierać ich w imię kultury, bo oni sami dla niej pracować chcą i umieją, bez obcej, nieproszonej opieki”3. List otwarty Balzera, ogłoszony w języku niemieckim, tłumaczony też na czeski i inne języki słowiańskie, zjednał mu sławę obrońcy kultury słowiańskiej w całej Słowiańszczyźnie.
Balzer, świadomy, że słabnie i obumiera naród pozbawiony możliwości rozwoju własnej kultury, podejmował inicjatywy społeczne na tym polu.
Czynny w dziedzinie organizacji badań naukowych był twórcą założonego w 1901 r. we Lwowie Towarzystwa dla Popierania Nauki Polskiej, które za jego dożywotniej prezesury (w l. 1911-1933) przekształciło się (w 1920 r.) w Lwowskie Towarzystwo Naukowe, korporację uczonych działającą według wzoru Akademii Umiejętności w Krakowie, do której sam należał.
W 1903 r. wystąpił Z memoriałem „W sprawie założenia bibliotek publicznych w ważniejszych miastach prowincjonalnych”, zaś w 1914 r. wystąpił z artykułem zatytułowanym „Miliony na cele narodowe”. I jest rzeczą niezmiernie charakterys­tyczną, że artykuł ten został wznowiony w postaci broszury nakładem Księgarni Podhalańskiej w Zakopanem - tym, jak go nazwał S. Witkiewicz – „ognisku wyższych dążeń ( ... ) pełnym objawów dobrowolnego brania na siebie i spełniania obowiązków społecznych, przedsiębrania prac ogólnego użytku, bez «upoważnienia władzy»”. W broszurze tej zwraca autor uwagę na brak jakiegokolwiek poparcia interesów narodowych Polaków ze strony państw zaborczych. Z tego powodu najbardziej cierpią potrzeby kulturalne. Apeluje więc autor o solidarność, samozorganizowanie się i ofiarność publiczną „dla urzeczywistnienia kulturalnych potrzeb narodowych poczynając od szkolnictwa ludowego, a kończąc na naukowej, ściśle umiejętnej pracy”. Hasło to ma, zdaniem autora, wartość społeczną i moralną, a jego realizacja może być szkołą patriotyzmu rzesz. Każdy, nawet drobnym datkiem, może przyczynić się do realizacji wielkich rzeczy. Oświadczył się Balzer za dobrowolnym, powszechnym opodatkowaniem i zapisami testamentowymi na cele rozwoju kultury narodowej. Tak więc, gdy inni apelowali o datki na broń dla przyszłych żołnierzy wolności, tworzyli Polski Skarb Wojenny i arsenały, gdy właśnie w Zakopanem, które było stolicą polskiej irredenty, ponadzaborowym centrum życia politycznego Polaków, wykuwała się idea przyszłego czynu zbrojnego, Balzer tymczasem już teraz roztaczał przed oczy współrodaków plan pokojowej pracy dla kultury własnego, przyszłego państwa. Gdy zaś następnie w 1932 r. polityka zagroziła suwerenności nauki, protestował przeciw ograniczeniu wolności szkół akademickich. Bronił ustroju Uniwersytetu, takiego, jaki przekazały nam wieki, ponieważ w swobodzie i wolności akademickiego wykładu widział rękojmię najpełniejszego rozwoju nauki.
Mimo wielkiej skromności osobistej doznał wielu zasłużonych godności, za­szczytów, wyróżnień i nagród. Był członkiem i członkiem honorowym wielu towarzystw naukowych i akademii w całej Słowiańszczyźnie (we Lwowie, w Krako­wie, Poznaniu, Warszawie, Pradze, Petersburgu, Moskwie, Sofii, Nowym Sadzie), doktorem honoris causa uniwersytetów w Pradze, Poznaniu i Wilnie. Szczególnym wyrazem hołdu świata nauki dla Oswalda Balzera w czterdziestolecie jego pracy naukowej i trzydziestolecie powołania go na rektora Uniwersytetu we Lwowie była wydana ku jego czci Księga Pamiątkowa. W dwu obszernych woluminach znalazły się prace uczonych nie tylko polskich, lecz również z Pragi, Zagrzebia, Sofii, Prisztiny, z którymi pozostawał w intelektualnych kontaktach.4
Był człowiekiem rozlicznych zasług. W swym wystąpieniu w obronie kultury słowiańskiej staje Balzer obok Pawła Włodkowica, w swej zaś robocie dziejopisar­skiej obok Długosza i Lelewela. Wszelako jedna obywatelska posługa Oswalda Balzera, zjednując mu sławę narodową, w szczególny sposób związała go z Tatrami i Zakopanem; to jego funkcja zwycięskiego obrońcy w sporze o Morskie Oko w 1902 roku. 5
Dawny ten spór graniczny między Węgrami a Polską, odradzający się to znów przygasający, w latach 80-tych XIX w. wszedł w swą kolejną i jak się miało okazać, rozstrzygającą fazę. Teraz podsycał go Christian Hohenlohe Öhringen, pruski książę, który jako (od 1879 r.) właściciel dóbr Jaworzyny spiskiej i Lendaku po stronie węgierskiej, zapragnął poszerzyć swe tereny łowieckie o wschodnie przyległo­ści Morski